Nieuwsbrief familie Muis december 2014 (ZWO)

zwo-1

December 2014

Deze nieuwsbrief van december is voor een groot deel geschreven door Ad Killian. Samen met Piet van der Brugge reisde hij met Gerrit twee weken door Sri-Lanka om een aantal van onze projecten te bezoeken.

Toen Piet en Ad weer naar huis gingen, bleef Gerrit nog twee weken in Sri-Lanka om het werk af te maken.We zijn dankbaar dat het goed gaat met alle projecten.

In de weeshuizen is het feest als het bezoek uit Nederland arriveert. In het weeshuis in Atchuvely krijgen alle meisjes een nieuwe jurk en schoenen dankzij een sponsor.

In Badulla mogen alle meisjes kettinkjes en armbandjes uitzoeken, ook voor hen gemaakt in Nederland.Voor de meisjes van een weeshuis in Seeduwa kunnen we dankzij een extra gift nieuwe matrassen kopen.

In het tehuis voor ongehuwde moeders in Vavunya wordt veel babykleding gegeven en voor alle baby’s een mooi dekentje dat speciaal voor hen gemaakt is. Dan worden er ook nog luiers en babyvoeding gekocht.

In Mannar worden truitjes uit Giessenburg uitgedeeld, terwijl in het plaatsje Chelvanayagapuram heel veel materiaal gekocht kan worden voor de kleuterschool.

Gerrit gaat zelf met de juffen mee naar de winkel. Geweldig om dan ook nog aan de juf te kunnen vertellen dat er geld is om de kinderen een jaar lang iedere dag op school een maaltijd te geven. Bijna alle kleuters komen dagelijks naar school zonder gegeten te hebben.

zwo-2

We zijn blij dat zoveel mensen ons werk in Sri-Lanka een warm hart toe dragen.

In het nieuwe jaar gaan we weer met veel plezier verder. We hopen weer op markten te staan en natuurlijk de jaarlijkse verkoop van 4000 loten te organiseren.

We willen iedereen bedanken voor alle hulp in het afgelopen jaar.

Goede feestdagen en een voorspoedig 2015.
Marian en Gerrit Muis

GG’ers blijven onmisbaar
Je kunt wel twintig superlatieven bedenken om het werk dat de Stichting Projecthulp Sri-Lanka verricht mee te omlijsten, maar ik houd het bij bijzonder en goed: bijzonder goed dus. Als GG’ers (Gulle Gevers) kunnen jullie er verzekerd van zijn dat elke euro die wordt geschonken op de juiste bestemming terecht komt. Hoe ik dat zo zeker weet? Wel, in november reisde ik in het kielzog van Gerrit Muis en Piet van der Brugge, van de Van der Brugge-Römer Foundation uit Gorinchem, mee naar Sri Lanka. Daar was ik getuige van het indrukwekkende werk van beide organisaties. Het is onbegonnen werk om hier alle indrukken te beschrijven. Hier de reis in vogelvlucht.

Hoofddoel van de expeditie was het bezoeken van de twee weeshuizen die de Van der Brugge-Römer Foundation in Sri Lanka heeft gebouwd voor Stichting Projecthulp Sri Lanka. Eén in Badulla, in het midden van het land, en één in Atchuvely, in het uiterste noorden. Badulla werd een hernieuwde kennismaking. Zes jaar geleden waren Gerrit, Piet en ik daar eerder. Toen om het gloednieuwe, nu om het gerenoveerde oude deel van het door de Gorinchemse stichting geadopteerde St. Ursula’s Girls Home in ogenschouw te nemen.
Piet kon niet anders dan concluderen dan dat het geld van de stichting een waardevolle investering is gebleken. Niet alleen in een onderkomen voor de weeskinderen, maar evenzeer in hun verzorging en opleiding.

De meisjes van Badulla maken een gelukkige indruk, voor zover je van geluk kunt spreken in hun situatie. De hernieuwde kennismaking stond in schril contrast met ons bezoek zes jaar geleden. Er straalde levensplezier van de gezichten. Het is indrukwekkend te ervaren hoe
groot de veerkracht van de meisjes is. Velen hebben traumatische ervaringen opgelopen door de burgeroorlog die het land tot voor kort teisterde. De littekens daarvan zijn nog voelbaar.
Anderen worstelen met hun leven omdat ze door ouders in de steek zijn gelaten. Ondanks deze tegenslagen heerst er in het St. Ursula’s Girls Home een opgewekte stemming. De meisjes slepen uit hun leven wat er uit te slepen valt. Het kan niet anders dat daar een grenzeloos optimisme aan ten grondslag ligt. Zonder jullie steun zou dat proces veel moeizamer verlopen.

Door een adembenemend landschap reisden we noordwaarts, terwijl Gerrit links en rechts hulp bood aan bejaarden en gezinnen die om geld, medicijnen of andere goederen verlegen zitten. Zo besteedde hij een dag van zijn kostbare tijd aan een zoektocht naar de goedkoopste matrassen. Wat moet, dat moet. Alles beter dan verkwisting. Zo staat Gerrit Muis in zijn missie.

Bij het weeshuis Mary Ville Girls Home in Atchuvely aangekomen, wachtte ons weer een hartverwarmend welkom van weeskinderen. Ook daar wordt dagelijks strijd geleverd tegen traumatische ervaringen en geestelijke wonden. Maar ook hier weten de kinderen met de beperkte middelen die ze hebben een vreugdevol bestaan op te bouwen. Luisterend naar de dagelijkse worstelingen en schrikbarende gebeurtenissen die de kinderen hebben moeten doorstaan tijdens de burgeroorlog en tsunami, word je overmand door ontroering. Als ze je dan overrompelen met hun altijd gulle lach en welkomheten, met bloemen en cadeautjes, daarmee hun dankbaarheid tonend voor wat ze hebben mogen ontvangen, dan dringt hun oprechtheid regelrecht het hart binnen.

In Sri Lanka ontvang je voor wat je geeft, het maakt niet uit wat, het meervoudige terug. De reis van Gerrit en Piet onderstreept hoe zeer persoonlijk contact en directe betrokkenheid op prijs worden gesteld. Als jullie als GG’er ooit in de gelegenheid zijn een dergelijke reis te maken, dan adviseer ik jullie die kans met beide handen te grijpen.

“Een goed gebouw. Prima zo.”, concludeerde Piet van der Brugge kort maar krachtig nadat hij zijn weeshuis bij het Mary Ville Girls Home aan een inspectieronde had onderworpen. Als extra cadeau bood hij het weeshuis een tuk tuk aan, het vervoermiddel in Sri Lanka, waarmee de kinderen naar de dokter en het ziekenhuis kunnen worden gebracht.

zwo-3

De expeditie werd afgesloten met een aangrijpend bezoek aan een opvanghuis voor ongehuwde moeders in Vavuniya. Piet schudde daar zijn koffer met uit Nederland meegebrachte kinderkleertjes leeg. Dankbaar werden ze in ontvangst genomen.

De vrouwen maakten ons deelgenoot van hun bizarre lotgevallen. Gewetenloze daden verricht door vaders, broers, zwagers, neven en buurmannen zorgden er voor dat zij maatschappelijk op een zijspoor zijn gezet. Familie kan de schande van hun ongewenste zwangerschap niet dragen, waarmee zij worden veroordeeld tot het afstaan van hun baby’s, willen zij ooit terug kunnen keren naar hun familie en het normale leven. Soms lukt het om de dader van de verkrachting op te sporen en veroordeeld te krijgen. Zeldzamer is het dat een jonge vader zijn verantwoording neemt en trouwt. Bijna alle jonge vrouwen in de leeftijd van 14 tot ongeveer 25 jaar wacht een zware en emotionele adoptieperiode. Na zes maanden moeten zij hun kindje afstaan. Vroeger belandden veel baby’s bij adoptieouders in het buitenland, waaronder Nederland. Tegenwoordig worden de baby’s alleen nog bij Sri-Lankaanse gezinnen ondergebracht. De overheid wil niet langer de indruk wekken dat het land niet voor zijn kinderen kan zorgen.

Ondanks dat Sri Lanka na oorlogen en tegenslagen werkt aan economisch herstel blijven er in het land vergeten bevolkingsgroepen bestaan die buitenlandse hulp hard nodig hebben om tot een menswaardiger bestaan te komen.

Daarvoor is het goed dat de Stichting Projecthulp Sri Lanka en de Van der Brugge-Römer Foundation om de hoek komen kijken.

En blijven jullie als GG’ers onmisbaar.

Ad Killian